Freitag, 29. November 2019

Gani Mehmetaj: PARTIZANIA VIDNA

Tregim nga Gani MEHMETAJ
  
      Sa herë më dilte para shqyeja sytë. E gjatë, e thatë, me fytyrë të acaruar, me duar eshtake e gishta kanxha të frikshme, më gozhdonte figura e saj. Edhe kur nuk me hakërrohej s'më bënin këmbët të ecja tutje. Kalamajtë thoshin për te se të rrëmben e të tretë prapa bjeshkëve. Gjyshja ishte e sigurt se është fantazmë që e nxori varri jashtë. Babai kërcëllonte dhëmbët dhe na e përsëriste: nuk e dini kush është kjo shtrigë, dheu mos e tretë. Nëna na këshillonte të ruheshim prej saj si prej dreqit. Ajo jetonte e vetme në një shtëpi në periferi të qytetit. Askush nuk guxonte t'i afrohej oborrit të saj, askush nuk ia kishte parë dhomat. Pëshpëritej se është e armatosur deri në dhëmbë si në kohë lufte. Ndonjëherë shkrepte breshëri plumbash kot me kot në pikë të natës.   
      Gruan e frikshme, Vidna gjithnjë e lidhja me fundin e djaloshit, emrin e të cilit kurrë nuk e mësova, por rrëfimin për te e kujtoja çdo natë. Babai na e tregoi një natë dimri të acartë si atëherë kur hynë partizanët. Historia për këtë grua që na e fuste frikën në palcë, shpesh me linte pa gjumë, jo rrallë zgjohesha i larë në djersë, me pamjet e gishtit tregues në këmbëzën e mitralozit që villte zjarr. 
      - Atë mëngjes dimri që ta ngrinte gjakun ndër deje, hynë me zhurmë e britma partizanët në Katundin e Ri, i mbështeten burrat ndanë gardhit, me ta e rreshtuan edhe çunin trembëdhjetëvjeçarë, - tregonte babai, ndërsa më bëhej se fushëpamjen time e mbulonte figura e çunit të lemerisur në rreshtin e burrave të katundit, në këmishë e të linjta të bardha, përballë togës së pushkatimit. Rrëfimi vazhdonte: 
      - Hiqeni atë kalama, - tha dikush, para se të shkrepte mitralozi.
      - Lëreni mirë është, - tha partizania Vidna, prapa mitralozit të rëndë me syrin në shënjestër e gishtin tregues në këmbëzën e armës së ftohtë. 
      - Është fëmijë, - i tha dikush me zë lutës.
      - Pa qenë fëmijë nuk bëhet i rritur, - ia ktheu partizania e sertë. 
      Ajo nuk i shihte fytyrat e frikësuara të katundarëve të sapo  zgjuar nga gjumi, ajo shihte të njëzetë e gjashtë shënjestrat që do t'i godiste pas disa çastesh.  Fatkeqit këmbëzbathur e të lidhur duarsh dy nga dy, me nga një copë teli a spango, prisnin e dridheshin.  Dy-tre fëmijë në gjirin e nënave dridheshin e nisën të qanin. Nëna e djaloshit të rreshtuar për pushkatim çakërdisur sysh, u përpoq ta nxirrte nga rreshti të birin e llahtarisur, por një partizan e goditi në kokë me kondak pushke. Ajo ra pa ndjenja, dy partizanët tjerë e tërhoqën zvarrë tutje. 
      Gratë qanin pa zë, të mpira nga tmerri. 
      Partizania Vidna, prapa mitralozit, u drejtohet grave fatkëqija, që ia turbullonin pamjen: "Hiquni prej rruge kudra!" Ato nuk dinin nga të shkonin. Në atë rrëmujë dy nga burrat e rreshtuar për pushkatim, të lidhur njëri me tjetrin, shpëtuan për një fije floku, duke kërcyer gardhiqet pupthi, megjithëse tre partizanë u shkuan prapa me krisma pushkësh deri në fund të katundit, por nuk i kapën. 
      Trembëdhjetëvjeçari i lemerisur para se të binte nga plumbat, i tha tatës  pranë: "Po tutna!". Tata nuk bëzajti, ia shtrëngoi dorën. Partizanët kishin krijuar gjysmëharkun, që të mos u ikte asnjëri, ndërsa tytat ua drejtonin shënjestrave. 
      I pushkatuan para grave e nënave. Partizania Vidna nuk e hoqi gishtin nga këmbëza e mitralozit edhe një kohë pasi ra viktima e fundit. Koka e djaloshit kishte rënë në prehrin e të atit.  Qetësia e mpiu Katundin e Ri. Kufomat i lanë ndanë gardhit. Në borën e bardhë gjaku shquhej thekshëm, trupat e ngrohtë ende avullonin, ndërsa brigada partizane me Vidnen në krye vazhdoi tutje. Ishte mëngjesi i hershëm i janarit.
      Pas kësaj masakre emri i shoqes Vidna, sikurse e quanin, ua ngrinte zemrat katundarëve të Luginës së Drinit e të Lumëbardhit. Ajo mbolli vdekje ngado që shkoi. 
      - Në qytet pushkatimet nuk i bënin ditën me diell, por i ekzekutonin natën, - tregonte babai, kurse ne e dëgjonim dhe nuk bëzanim. Kodrat sipër qytetit të Pejës u mbushën me varre. Prapë përmendej emri i partizanes Vidna me mitralozin gjerman.  
      Askush nuk kishte dëgjuar më parë për të. Dinin se zbriti nga shkrepat e Malit të Zi me brigadën partizane të Bokelit: vajzë e heshtur, e zymtë, me pantallona të zhgunit ngjyrë kafe e opinga të lidhura me spango.    
      Burrat që mbeten gjallë tregonin skena makabre në Lugun e Baranit, kur Vidna me partizanët e brigadës së Bokelit silleshin rreth viktimave të pushkatuara, duke vallëzuar. Dukej si vallja e fantazmave në dritën e hënës.

Donnerstag, 17. Januar 2019

Muharrem Blakaj: PRIJËSI I KARVANIT

Muharrem Blakaj
Tregim kushtuar kolosit të kombit, Jusuf Gërvalla

          E prisja karvanin të Kroi i Zanave. Kishte kohë që kisha zënë vend në atë lëndinë të bukur. Herë pas here freskohesha me ujin e ftohët akull të kroit, që ishte në anën perëndimore të lëndinës. Pastaj largohesha buzë greminës duke kundruar rrugën gjarpërore. Asgjë nuk dalloja. I merakosur kthehesha prapë të kroi.
          Kisha dëgjuar nga pleqtë se për t’ju bashkangjitur karvanit nuk ishte punë e lehtë. Duhej të ishe i kalitur. Rrugën e karvanit nuk e dikton moti. Nuk e ndalon as dimri e acari, as vapa e thatësira, as shiu e furtuna. Nuk e ndalojnë dot as hajdutët e cubat. Karvani ecë. Vazhdon!
          Dita ishte thye. Rrezet e diellit, pjerrtas binin mbi lëndinë. Kroin e kishte marrë hija. Kurse unë, kisha një brengë në shpirt... dyshim e frikë nga hienat, që silleshin rrotull karvanit.
          Pasi u ngrys, mu kujtua se gjatë gjithë ditës nuk kisha ngrënë. Mora strajcën e ushqimeve që ma kishte përgatitur nëna para se të nisesha. Ajo, nuk kishte fjetur gjithë natën. Me bëhet sikur po e shoh duke i thyer gishtat, derisa sillej rreth magjes bosh dhe duke thënë me gjysmë zëri: S’ka mbet një fije miell, o bir. Me vjen turp! Si do ti bashkohesh karvanit e të mos kesh një drekë ta hash bashkë me shokët... ah, e mjera unë, e mjera!
          I shtrirë mbi kurriz vështroja qiellin. Yjet, si një prushanë e madhe xixëllonin të heshtur në kupë të qiellit. Tutje mbi buzët e maleve të thata, kishte nxjerrë faqen e artë hëna lozonjare. Rrezet e saj të zbehta, si flokë ari, derdheshin mbi lëndinë. Diku thellë, i strukur në zgavrën e tij, dëgjohej hukama e hutinit. Nga kodrinat përreth dëgjoheshin të lehura qenesh. Kurse lartë nga gryka e Lugut të Madh, vinte ulërima e ujqërve. Ulërimë ujqish në verë?! Ishte e mundur, apo me bëjnë veshët? Ulërima përsëritej, por dukej se ishte e shurdhët, e largët, e humbur, disi e pa frikshme. Pa mbaruar jehona, dëgjova një, si Bajlozi, që vinte i dallgëzuar, valë-valë, duke mbushur me hare lëndinën e artë nën rrezet e hënës. Pastaj, sikur njehsohej me gurgullimën e kroit derisa tretej tatëpjete lëndinës së Shtojzovalleve. Është karvani, thashë. U ngrita në këmbë.
          Kur mugëtira e mëngjesit u teh dhe yjet regëtonin në të gdhirë, e në kupën e qiellit shndriste paq ylli i karvanit, kënga u përsërit, por tani shumë afër:

Sa fort me mundon vetmia, o nënë,
E vatër braktisa një ditë,
Në vendlindje e di është vjeshtë, tani e vonë,
Të presin të korrat e brengat.

          Ishte hera e parë që takohesha në një karvan të madh, të organizuar dhe të pasur. E pashë prijësin nga afër. Ishte i ri. Shtathedhur. Syshqiponjë. Ngriti dorën lartë. Karvani ndaloj. Buzagaz me the:
           „E dija që me prisje... sigurisht keni pritur gjatë?“
           „Po im zot... një shekull“. – u përgjigja qetë.
          „E di. Janë karvanë shekujsh... Nisemi... me betimin mbi flamur e me besa besë... na pret kohë e turb ullt... “
          „Si urdhëro im Zot. Me besa besë, betohem mbi flamur“!
         Prijësin e karvanit e kisha menduar ndryshe, disi të madh, kryelartë, me shikimin e humbur tutje në horizont, me zë të trashë dhe fjalë të shkurtra urdhëruese, të veshur bukur, dhe kaluar! Kisha menduar se kur do t’i shfaqesha përpara, ai nuk do të fliste fare me mua. Do ti urdhëronte vartësit. Ata do të flisnin me mua. Çudi. Ai ishte i dashur, i qetë... kreshnik.
          U nisëm. Rruga ishte leqe-leqe. Kalonte buzë shkrepave të thepisur e të mprehtë si dhëmbë kuçedre. Gjarpëronte mes malesh të dendura, ku as rrezet e diellit me vite, decenie e shekuj nuk kishin depërtuar. Kaptonte gryka malesh, buzë lumenjve të turbullt e të shurdhët, buzë shpellave të mëdha e të frikshme që ashtu, me gryka të hapura dukeshin si gojë përbindëshi. Nga thellësia e tyre e errët si nata, dukej se ishin përgatitur me kohë grackat, kurthet, tradhtitë, pabesitë dhe shëmtitë më të mëdha kundër karvanit tonë!
          Prijësi nuk dukej më. Ishte larguar aq shumë sa vetëm zërin ia dëgjoja kur fliste, jepte ndonjë urdhër, apo kur ia merrte këngës në duet me të vëllanë.
            „Shshshsh!… po këndon prijësi! – tha një burrë i çalë që po kalonte pranë meje. – hidhi hapat qetë e mos bëjë zhurmë! – me tha pastaj, – dua t’ia dëgjoj fjalët se ç’thotë. Kënga e tij është profetike. Kushtrim. Me kupton? Kushtrim“.
            „Cilat janë profecitë e këngës së tij“? – pyeta kureshtar.
            „Na pret kohë e keqe... do ketë vrasje, tradhti, pabesi...“
            „Si? Kush do vritet? Kush do të tradhtoj?... ne, jemi patriot“!
            „Armiku do të na vret kurse patriotët e farkuar do të na tradhtojnë...“
            „Ku ka patriot të farkuar“? – e pyeta i hutuar.
            „Në mesin tonë... janë të njësuar. Vështirë të dallohen“.
          U drodha i tëri nga fjalët e të çalit. Ai fliste nga përvoja e tij e gjatë e të qenit pjesëtar i karvanit.
          Kur isha fëmijë, kisha dëgjuar për sulme kundër karvanit. Ishte tradhtuar nga hafijet dhe sulmuar nga cubat, thoshin. Gjatë përleshjeve, karvani ishte shkapërderdhur. Kishte pasur të vrarë, të zënë rob, të dhunuar, të zhdukur, të tretur, të pa gjetur...
          Re të zeza vinin nga veriu. Diku, të fshehur prapa shkrepave, dëgjohej e venitur uturima e ujqërve. Grykat e shpellave dukeshin të errëta. Uji i përrenjve i turbullt. Do të kthjellohet porsa të fillojë shtrëngata, tha befas i çali. Sa e çuditshme. Unë e dija se shtrëngata e turbullon ujin, kurse ky thotë se kthjellon!?…
          Kurse, duhia po afrohej me erë të lehtë.
            „Këso lloj erërash fryjnë vetëm para breshrit. – tha i çali, – Do të kemi furtunë dhe breshër… shshsh!… prapë këndon prijësi. Është këngë kushtrimi...
            „Kuuuushtriiiim! – thirri dikush nga mesi i karvanit. Jehona e zërit u përplas faqeve të malit duke u shpërndarë si revansh në të tatëpjetën e grykave, pllajave, lëndinave, krojeve e shpellave... dukej sikur i kishte shqetësuar zanat e malit, diku thellë, në Lugjet e Verdha.
...dhe kënga e prijësit vazhdoj me bekimin e nënës dhe porositë e babait...

Kthehu shpejt m’ke pas thënë
Se brengat m’kan molisur
Të presin shokët dhe një varr nën bli
Porositë e babait tënd.

Janar 2001

Rast që nuk përsëritet

Bajram Sefaj
Prozë urbane nga Bajram Sefaj

          Në ndonjë faqe pa numër, ose rastësisht në faqen njëqind pa një, të romanit (të shkëlqyer) më të ri, “Sérotonine”, kur (krye)personazhi me emrin Florent-Cloude Labrouste, autori vetë (Michel Houellebecq), rrëfen mbi një ndarje, sa të dhimbshme aq edhe dramatike, nga e dashura e tij Kate, pikërisht në stacionin e trenit Frankfurter Hauptbahnhof të Frankfurtit, ma irriton, ma shprush e pezmaton, jashtë mase, plagën e kujtimit (“thera e kujtimit” e jo “Lulja e kujtimit”, të romanit të Foqion Postolit!), kujtimin e një rasti të humbur, që nuk përsërite kurrë më. Ani, pranoj se, edhe ndarja e sivëllait tim me të dashurën e tij, në Frankfurter, a diku tjetër, kudo qoftë, si çdo ndarje, mund të ketë qenë e dhimbshme dhe nostalgjike. Çasti kur Kate merr rrugën andej nga çon në Kopenhagë, ndërkaq që, Labrouste, (alias Houellebecq), vazhdoi për në Paris, mund të ketë qenë sa të duash i dhimbshëm, por në asnjë mënyrë, nuk mund të krahasohet me dhimbjen time, që ishte ndarje akoma pa u takuar as fërkuar fare. Mbi këtë “ndarje” që nuk ishte ndarje, ishte një ofertë e nxehtë, thirrje për bashkim e grumbullim gjymtyrësh, do të bëj përpjekje, që sa më me pak fjalë e të kursyera, të rrëfej, në vijim. Para se të nis rrëfimin, sikur është i pakapërcyeshëm, madje i domosdoshëm, një sqarimi, në shikim të parë i vogël, por, në rastin tim, i madh sa bëhet më!
          Derisa sivëllain tim, vuajtes (si puna ime), atë parisianin atje, në atë Parisin atje, e priste një braziliane ashiqare ezmere, ndoshta edhe më e bukur se që ishte danezja Kate, me lëkurë përzhitur e me gjak më të vluar se ajo, pa fije dyshimi, mua ndërkaq, kush me priste atje, në atë Paris të huaj, ti me thuaj tashti!
          S’me priste askush. Pellg mjerimi dhe Vetmi e sertë!
         Ja, kush e çka, me priste!

*

          Pa humbur kohë, as nerva, me pezëm të thellë, si të me kishte ndodhur sot pasdite, provoj të (ri)konstruktoj, të riprodhoj dhe të rrëfej, sa më besnikërisht e mundur, këtë humbje të madhe, të parikuperueshme, rrëfimin mbi këtë plagë të pashërueshme që kullon sot e gjithë ditën, për tërë jetën time në fillim të Dimri e të Perëndimi.
          Realja e këtij kallëzimi të vonuar, si të konservuar dhe e mbyllur nën nëntë dryna, është e garantuar. Si vërtetësia e hirit. Fjala-fjalë, e sanksionuar dhe e gatuar, e pjekur, si nën saçin e kanunit të maleve tona!


*

          Një damë fort e bukur, zonjë e moshës së pjekur e të djegur, me sy e trup plotë etje për seks, kishte marrë rrugë të gjatë Prishtinë-Paris, për të vizituar të bijën që ndiqte studimet gjegjëse në këtë metropol.
          Rastësisht dhe pahiri, ndodhëm në atë mes. Midis amë e bijës!
         Vakia çka nuk bën!
         Që në kontaktin e parë, ajo ma bën me dije, pothuaj se pa ngurrua fare nga prezenca e se bijës që, (edhe e bija, tashme kishte të njëjtën etje, si e ëma, (dardha pikë nën dardhë, siç ia thonë fjalës), se sonte midis nesh do të ngjanë “termet” seksi të tmerrshëm. Etjen dhe shkrumbin e lexonte në sytë mi. Në trishtimin tim të djegur. Për gjithçka e më shumti për grimë seks. Më shumë se për bukë, kripë e ujë bashkë...
          - Sonte udhëtoj për Londër! - i thashë duke justifikuar se buletën e udhëtimit e kam në xhep...!
Fytyra e saj e bëshme, përnjëherë u mërdhez. Si ta kaplonte një prush i gacave të qarrit. Sakaq nuri i ndërroi. I mori ngjyrë të zbehtë urrejtje!
          Sikur, bloi një pëshpëritje të hidhur pelin: ta përshurrsha biletën që ke në xhep, ta përshurrsha Londrën, atje ku është, t’i përshurrsha mendtë e kresë...
          Këto fjale mallkimi i përbiroheshin përmes gjinjsh të bardhë e të gufuar dhe frymëmarrjes se shpejtuar. Shikimi i verdhem dhe buzët e saj të mbledhura e të shtrënguara, sigurisht se shqiptuan e bluan edhe fjalë të tjera që mund të merren më mend.


          Fisnikja kishte ardhur nga Prishtina në Paris, për të vizituar të bijën, (një rrugë dy punë!), si pretekst, më shumë për të bërë seks të shfrenuar e pa tabu, me këndo në Parisin e njohur për rrëfime e përralla e “imtësi” të tilla. Për konsumim të shfrenuar seksi dhe njëqind e njëmijë mënyra të shfaqjes se tij. Fati me kishte zgjedhë mua, pikërisht mua fatmjerin fatmjerë, që për djegien e një blete udhëtimi hesapi, deri në Londër, sakrifikoja e viktimizoja një rast aq të mirë, aq të rrallë, të shtrenjtë që, nuk do të riprodhohet e kurrë më...
          Në vend së të grisja arë copë letër (biletë) të mallkuar, ta bëja copë e grimë, par syve të saj të shkruar e të kallur, të fillojë të numëroj minutat, pjesët më të imta të kohës, kur të gjendem vetëm me të, në dhomën time të beqarisë se vonuar dimërore, në chambre de bon, në rrugën Ren, të Parisit VII-të, duke pandehur se mund të bie edhe ndonjë gojore. E lakmonte aq shumë këtë, s’e kish provuar asnjëherë në jetë. As me burrin, as me njeri tjetër, në provincën provinciale, ku jetonte! Synonte ta provonte edhe këtë, nga se kishte dëgjuar përralla e kallëzime fantastike, kishte ndjekur filma erotikë...
          Në Paris është lejueshme të besh çka të duash. Edhe atë që nuk ta merr mendja!
Është e pakuptimtë të imagjinosh se, ato që i kishte paraparë, të mos i kishte realizuar, ndërkohë. Mund të imagjinohet se ç’është në gjendje të bëj një grua e prekur në sedër. Kur gatishmëria e saj për gjithçka, shitët për një biletë udhëtimi Paris-Londër, në ketë rast!


*

          Ta rrëfeva këtë episod, Graziella ime dashur, sepse ti je moderne. Bashkëkohëse je. E kupton mirë filozofinë e jetës dhe plagët e pashërueshme që i sjell ajo në rrjedhë....
          Nuk e di pse e si, por jo vetëm se isha edhe fizikisht në Londër për festat e fundit të vitit (gjithnjë i shoqëruar nga hija e pranisë sate!) por, përgjithësisht, sa herë përmendet emri i Londrës, me rrok siklet dhe ethe të verdha, kur me kujtohet ky rast i humbur që nuk përsëritet kurrë më! 

(diku në Francë, në ndërrim motesh 2018/2019

Donnerstag, 29. November 2018

Rrahim Sadiku: OFSHAMAT E NJË NATE

Rrahim Sadiku
Mundimi i saj sikur nuk kishte fund. Përpëlitej në shtratin e butë, dilte në nimin e fortë, hapte një pjesë të dritares e ajëri i ftohtë sikur e përvëlonte edhe më shumë. Mandej i bëhej se jashtë ishte mbështjellë me akull e se brenda po i gufonte një vullkan përvëlues. Donte ta harronte atë krijesën dhe sa më shumë mundohej të ndodhte kjo, aq më shumë e kujtonte. Tashmë ai ishte bërë pjesë e trupit të saj, e organeve më intime, e frymëmarrjes. Atë natë, më shumë se kurrë në jetën e saj, po e kuptonte se ekzistonte diҫka që e tejkalonte të thënën, të mendurën, të synuarën. Po, ishte ajo diҫka që digjte me epshin e zgjuar tmerrësisht, me është etja për të dëshiruarën, që haste si në mur në ato normat e pashpalluram që praktikonte ajo, të cilat e pamundësonin shkuarjen te ai, që sikur ishte burimi shërues dhe e pambërritshmja. Ishte mbivetja që po luante me të. Ishte shpirti ndryshe, i bërë një me kërkimin, pa gjetur askund prehje e pa e kuptuar se po dorëzohej tërësisht para një dobësie ҫasti, duke e mohuar të kaluarën e saj pa dorëzime. Nuk ishte dhënë e mundur as në rriziqet më të mëdha e tashti po tundohej pashërueshëm nga një shkim i beftë që i kishte hedhur një organi dhe një trupi mashkullor. Kurrë nuk kishte provuar më parë ndonjë sfidë të atillë. Mendoi se ishte bërë një grua e zakonshme, e shoqëruar me synime të mëdha e me pamundësi të përjetshme, dhe gati shpërtheu në vaj. Ajo gjithmonë, qëkur ishte bërë e vetëdishme, kishte qenë e bindur se nuk e njihte dobësinë, sepse ishte edukuar, kishte punuar e madje besonte se edhe kishte arritur të ishte plotësisht vetja, e zhveshur nga ndjenja, nga keqardhja, nga mëshira dhe nga idealet.
Atë natë nuk ishte më vetja. Ishte me sy, me mendje e me zemër e fiksuar në atë pallë të gjatë të trashë dhe joshëse e nuk po mund të mendonte për gjë tjetër. Po, Rozana Rosenberg ishte tashmë vetëm një ëndërruese palle dhe sa s’po vdiste për të. Ajo kishte mbaruar, i kishin ikur truri e zemra dhe për t’i kthyer duhej ta shuante epshin. Dikur nuk duroi dot dhe e thirri kryerojtaren e kampit dhe u ndal në bisedë me të, si kurrë ndonjëherë më parë. Kryerojtarja e kishte frikë, po edhe e nderonte, madje e donte, në mënyrën e saj. Prandaj kjo hapje për punë seksi disi e la pa mend dhe një kohë nuk diti ҫka të thoshte, si ta merrte këtë dhe cilat mund të ishin pasojat e gjithë kësaj. Mbeti duke e zhbiruar në sy, nga kishte besim se do ta kuptonte të vërtetën dhe e kuptoi atë. Rozana po digjej nga zjarri i përjetimit të parealizuar seksual e nuk kishte në mendje gjë tjetër. U qetësua atëherë dhe i tha se pas pak ҫdo gjë do të ishte gati. E siguroi mandej se askush nuk do të shihte gjë e nuk do të kuptonte gjë. Dhe doli. Pa shkuar shumë kohë, që për epshin e zgjuar brenda Rozanës ishin vite, kryerojtarja erdhi dhe i tha se te shtegu përballë e kishte të gatshëm fatmadhin dhe i uroi të kalonte sa më këndshëm.
Jo, nuk ishte Rozana ajo që doli me furi nga tenda, nuk ishte ajo që po shkonte të pallohej pa kushte e pa e përfillur veten. Ishte epshi që po e udhëhiqte dhe dëshira e madhe që po e shtynte të zhvishej ashtu rrugës. Kur arriti para kalit të mbërthyer mirë e para bukuroshit të zhveshur plotësisht e me pallë përpjetë, sa nuk u ҫmend. Vazhdoi si e shituar nga ajo që pa dhe me të hipur në kalë, u lëshua në të, duke u ngulur si në hu në pallën e cila sikur i shkeu të gjitha organet e saj. Ofshani e mandej ulëriti pa e kontrolluar dot veten, sepse iu bë sikur kishte ndjerë, në gjithë trupin, një therrje kënaqësie, një zjarrmi përvëluese, një dëshirë për ta ndjerë deri te maja e kokës atë fortësi të frikshme e tejet joshëse. Nga ulërimat e saj apo nga hovjet e tij për të hyrë sa më thellë në të, kali u shqetësua dhe ia dha një vrapi e një hingëllime shpatit përpjetë e hyri një dhiareje në bjeshkë, kurse ata dy as po e kuptonin, vetëm në disa hapësira pa drunj shihnin herë yje e herë një hënë të plotë, e cila sikur donte të ishte dëshmitare e të gjitha përjetimeve të tyre gjatë atij ҫiftimi marramendës. Kaluan dikur një luginë, mandej do livadhe të brishta, hynë do lëndinave plot ferra e as e morën vesh që u gjakosën keq. Po i kundronte hëna majë. një kodrine të thepsiur, kur ajo përjetoi një orgazmë plot dridhje e ulërima, shoqëruar me ndalje fryme e gulshime të gjata dhe mu kur po qetësohej, ai nisi të dridhej si i përhënur dhe ajo ndjeu se si po mbushej plot e më plot nga lëngu i tij. Ishin të lodhur e sikur rënduan më shumë mbi kalin, që hovi përpjetë e u lëshua teposhtë si vetëtimë.

Freitag, 8. Juni 2018

Bajram Sefaj: Një kujtim për parkun "tim", në Gjenevë!

Bajram Sefaj  /  Foto: Sadri Hadërgjonaj
(Shkëputje nga libri me titull pune ”Prozë urbane.”, në përfundim e sipër”!)

mëngjeseve
ëndrrat m’i shqyejnë qentë
në mesditë
kolla e vetmisë
zogjtë m’i tremb
mbrëmjeve kotësia e ditës
më mbetet në fyt 
 /Agim Gashi/

          ...këtu, po në këtë vend, mbase pa ndonjë logjikë as arsye madhore e të caktuar, pikërisht në këtë pjesë tregimi, gjithnjë me lejen e Madhërisë sate, ngjis, ngul e mbjell, këtë copë rrëfimi që, mbase nuk ka lidhje më asgjë në këtë udhë, pos që vjen si dekor, faturë, si piktori kur ngre një vijë mavi hije mbi vetullën e portretit të një bukurosheje rioshe, gjithnjë duke lozur lojën dritëhije.
          Sa lëshoj parkun “tim”, e dal në rrugën, rue de Genève, që është ndër më të frekuentuarat, një mesoburrë ... 

*
          ... parku “im”, gjendet në pjesën periferike, por, po aq ekskluzive të Gjenevës, Zonjë e Nderuar. 
          Qilim i shkruar është! 
          Një copë parajse mbi (këtë) dhe të shkretë!
          Aftësitë, edhe të një shkrimtari shumë të mirë, me fond shumëfish me të pasur dijesh e njohurish, nuk a fuqi ta qes në letër, qoftë edhe një pjesë të imtë të bukurisë së tij. 
          Përpiqem të nxjerr në dritë disa të dhëna: Emrin e ka “Parc Floraire”. Hapur për publik është nga ora 8 deri në 22. Qenve u ndalohet hyrja. 
          Në vitin1902, e ngriti Henry Correvon (1851-1959), baba i kopshteve alpine...
          Kështu shkruan poshtë bustit tij, derdhur në bronc qe zë vend diskret në këtë hapësirë jo aq të madhe, por të mrekullueshme. Parqet publike, Ti e di mirë Madhëri, thonë se janë mushkëritë e qyteteve të mëdha e të vogla. Rrëfimi për të le të jetë edhe një pushim, një intermexo, një frymëmarrje në këtë rrugë të gjatë tonë të përbashkët. 
           Ky park, si sumbull, ka edhe “bibliotekën” miniaturale me mbishkrimin “3 ChêneCulturel”. Ka formën e një kolibe pëllumbash. Raftet janë të mbushur me nja dyqind tituj librash. Si pëllumba të llojllojshëm.
          Gjersa pushon nën hijen e lisit mijëvjeçar, mjafton të zgjasësh dorën e të marrësh cilindo libër. Në mos ta lexosh të tërin, atëherë ta shfletosh ngeshëm, derisa të kënaqësh. Sot gjeta kënaqësi në leximin e romanit të shkurtër por tejet të rëndësishëm, best-seller, “Le vieux qui lisait des romans d’amour” (I moshuari që lexonte romane të dashurisë) të shkrimtarit të shkrimtarit të mirënjohur çilean, Luis Sepûlveda (1949). Shfletova edhe dy romane: “Ni vue ni conue” (As pa as dëgjuar” dhe “Dousce nuit” (Natë e vakët) të shkrimtares se njohur amerikane, Mary Higgis Clark.
          Parku Floraire është si një kopsht mbuluar me lule. Secila rrajë ka emrin e vet.
          Echinacea purpurea, Linum perenne, Huachera micrantha, Arbis caucasica, Danthus gratianopolitanus, (sa për ilustrim!). Porosia humane vizitorëve: ”Jepuni një shans bimëve!”
          Në park ka lisa të gjatë, (..e ju o lisat e gjatë (të Shqipërisë) që ju kam ndërmend ditë natë!). 
          Ka gjelbërim e mugullim boll.
          Ka dy livadhe, ku shtrohen dreka e darka si në filmin artistik amerikan “Kafjalli në lendinë”, apo kështu disi, s’ka rendësi. “Kafjall të Tifanija” e tablosë së E. Manet, piktor francez që inspiroi impresionizmin. 
          Ka boll ujë që solemnisht rreshket, sikur rrëzohet nga një objekt lapidar miniatural. 
Formë kështjelle. 
          Pastaj ndahet e rrjedh nëpër kanale të hijshme. 
          Përfundon, papritmas, si ta përpin toka, në gjirin e një objekti tjetër ndërtimor, të hijshëm, po ashtu miniatural. Si një amfiteatër i vocërr dhe tejet i përshtatshëm për orë letrare “xhepi” apo ndonjë tjetër manifestim të vogël kulturor. E të tjera, te tjera.
          Mbi pastërtinë, higjienë le të quhet, që mbretëron në këtë kuti, as që duhet ngarkuar e vra mendjen! 
          Pse futët këtu e në ketë vend rrëfimi mbi parkun, në mos për asgjë tjetër, atëherë për të dëshmuar së letërsia e mirë ka edhe park të mirë. Në “defterët” e saj, ka mjedise dhe ambiente tjera të mrekulluara: për ski e plazhe të përshtatshme. Për sporte dimërore e verore, gjithëvjetore...


          ... po sa dal nga parku, (lidh vjegën me fillimin e këputur të kallëzimit), ... në rrugën më të gjallë, më të zhurmshme dhe më frekuentuese të Gjenevës, papritmas ndodhë kjo skenë: një mesoburrë i veshur e mbathur cicë, si ia thonë fjalës të rinjtë e kohës, i pshëm, me floë të shprishur e të derdhur për ballë, kthehet me fytyrë nga një stacion tramvaji, kur si zogj, zbresin udhëtarët e shumtë. Merr pozë të mprehtë dhe ekstravagante, burri i botës si një tribun i thekur të ishte, dhe ia krisë një fjalimi të zjarrtë. Mjerisht zhurma e madhe, mbyt fjalët e fjalimit. Eh, sikur të kisha një diktafon a mjet tjetër të ndjeshëm teknik dhe sa herë t’i vijnë “llutkat”, siç thonë pejanët, zotërisë të hallakatur e të luajtur mëndësh, (bien evidament), t’i regjistrohen fjalët që i shqipton, do të dilte një rrëfim a roman, nëse jo edhe aq i mirë , atëherë i veçantë dhe origjinal gjithsesi!
          Më njëzet e katër maj, asaj buzëmbrëmje kthej përsëri në “parkun tim”, jo për kendellje e pushim, por, për lamtumirë njëherë e përgjithmonë!


          Mos të qitet pas mëndësh, parqet e bukura e kanë edhe një të keqe: kur bën mot i keq, boshatisen dhe marrin pamje pikëlluese.
          Si ditën kur ia lash lamtumirën për këtë vit. Ndoshta përjetë.
-----------
Gjenevë. maj 2018 

Montag, 4. Juni 2018

Alketa Maksuti Beqari: GRUAJA PA ATDHE

Alketa Maksuti Beqari

Gruaja pa Atdhe

         Puna ime si përkthyes më mundëson të takoj shumë njerëz nga vendi im. Rrallë mund të memorizoj fytyrat apo emrat, sepse janë shumë, shumë. Historitë e tyre, e kam vështirë t'i harroj.
         Në zyrat e shtetit, përfaqësuesit ligjor më lajmëruan në telefon se ju duhej ndihma ime. Ora shënonte katër mbasdite. Dielli ishte i nxehtë edhe pse ishte pranverë.
         Hyra te porta dhe më pas për t'u ngjitur lartë kalova në procedurat e rutinës, por të detyrueshme. Përshëndetja. Letërnjoftimi. Arsyeja. Kalimi nën sensorët për kontroll armësh. Falenderimi.
         Njëzet vite që kryej punën e përkthyesit.
         U ngjita tek dhoma 204. Dera ishte e hapur. U përshëndeta me punonjësit. Afër tryezës, e ulur në karrige, qëndronte një grua me flokë gjysëm të lagura e mbuluar me batanije.
         Në gjuhën e shtetit ku punoj, pyeta me zërin e dridhur se çfarë ka ndodhur.
         Në këtë kohë hyn oficerja e mbrojtjes së të drejtave të njeriut me filxhan çaji në dorë.
Ia vendosi zonjës në duar duke i buzëqeshur. Nga gjendja e rënduar psikologjike zonjës i dridheshin duart sa nuk mundej ta afronte filxhanin në buzë.
- Rast i vështirë - më tha komisari.
- Edhe për ju, ju kuptoj- vazhdoj më tej.
Tentoj të mbytej.
Gruaja kishte humbur shikimin në filxhani i çajit.
- Jeni në gjendje të fillojmë pyetjet? - i fola me dhembshuri shpirti.
- Po - u përgjigj me buzën që i dridhej akoma.
Më pas humbi shikimin tek filxhani i çajit dhe foli:
- Jam pa atdhe. Më lini të vdes!
- Unë dhe stafi këtu i zyrës duam të të ndihmojmë. Duam të dimë historinë tënde.
- Jam pa atdhe, më lini të vdes!
Profesioni më ka mësuar të ruaj emocionet, por asnjëherë nuk ka ndodhur.
Komisari më shikoj në sy. Heshti.
Më pas më tha:
- Pyeteni zonjën nëse dëshiron të vazhdojmë pyetjet, është në gjendje ta përballojë qëndrimin e saj.
Përktheva.
- Po - foli gruaja me buzët ende të nxira nga dridhjet.
Jam pa atdhe - shtoj më pas - jam pa atdhe! Sytë iu mbushën me lotë.
Përktheva.
      I kërkova komisarit jashtë çdo rregulli ligjor të më lejonin pak kohë të qëndroja vetëm me zonjën.
      Pa hezitim, me dhembshuri në sytë e tij doli nga zyra bashkë me kolegët e pranishëm si janë ligjet në rastet e marrjes në pyetje.
      U ula tek karrigia pranë saj.
- Pse e bëre? Jeta është e bukur! Fol, të lutem, unë jam këtu të të ndihmoj. Jemi nga i njëjti vend, e njëjta gjuhë. Jam shoku, vëllau yt si të duash më quaj.
      Sytë e saj ishin ngulur tek të mijtë sy.
- Jam pa atdhe! Më lini të vdes!
      Dridhej dhe vetëm dridhej.
       E kuptova që këtë ditë ishte e pamundur marrja në pyetje. Iu drejtova derës, menjëherë sapo u ngrita nga karrigia. Tek dhoma përballë ishte komisari dhe kolegët e tjerë.
 - Gjendja e saj është tejet e rënduar. Është e pamundur të flasë, shikimi i saj ka humbur në tjetër hapësirë. - U shpjegova.
       Komisari i kërkoj oficeres të njoftonte doktorin dhe të ndiqej procedura e shtrimit në spital. Nga ky moment unë do të isha i përditshmi vizitor i saj në orë të pacaktuara dhe ndoshta pa ndërprerje.
      Së bashku me komisarin hymë tek dhoma 204. Gruaja mbante filxhanin në dorë edhe pse çajin e kishte mbaruar.
- Kush e shpëtoj - pyeta duke qëndruar pranë zonjës dhe i hoqa filxhanin.
I mora duart e saj tek të miat.
- Tani do vij doktori, do të shtrojmë në spital. Më ke mua, nuk të lë vet - i thashë duke gëlltitur lotët.
- Jam pa atdhe! - foli më zë të mekur.
      U dëgjua nga jashtë sirena e ambulancës. Pas disa minutash doktori dhe ndihmësit e tij hynë në dhomë. Ishin si gjithmonë punonjësit e kryqit të kuq. E vendosën zonjën në karrige me rrota dhe dolëm.
       Komisari dhe njëri nga kolegët së bashku me oficeren ishin pas nesh. Hyra në ambulanca me lejën e komisarit. Iu ula pranë zonjës dhe duart e saj i mbajta në të miat duar.
- Jam pa atdhe, më lini të vdes! - tha zëri i saj pothuaj i shuar.
Në krah infermieri i vendosi serumin bashkë me qetësuesin.
Zonja ra në gjumë. Duart e saj ishin tek duart e mija.
- Të paktën tani është më e qetë. Ndoshta nesër do të jetë më mirë - tha doktori duke parë trishtimin në fytyrën time.
- Ju faleminderit doktor - i thashë.
      Arritëm në spital. E sistemuam zonjën në një dhomë për një pacient. Komisari, kolegu dhe oficerja u larguan. Unë u ula pranë krevatit të saj. Dorën ia mora tek dora ime. Sytë e saj u zgjuan. Më pa.
- Më lini të vdes, jam pa atdhe!- më kërkoj duke i rrjedhur lotë nga sytë.
Si të quajnë? - e pyeta dhembshurisht.
- Jam pa atdhe!
      Besoj në Zot. Iu luta, iu luta që të më bënte të fortë dhe të ishte me zonjën si deri tani.
I përkëdhela kokën.
       I thashë: - Jam atdheu, ktheu nga errësira të lutem, do jem atdheu yt!
      Doktori erdhi ditën tjetër së bashku me kartelën e saj.
- Gjendja është e rënduar. Ka humbur kujtesën. Duhet vetëm t'i flasësh, t'i tregosh për vendin tuaj.
- Kështu mund të rikthehet. Më vjen keq. E re. - foli ai me zërin që shprehte keqardhje.
Do ia dal, doktor, do ta rikthej.
      Kaluan tre muaj. Isha i përhershmi në dhomën e saj. I flisja dhe vetëm i flisja për vendin tonë. Gjithë lumenjtë, detet, fushat, malet, qytetet e fshatrat ia përshkrova. Asnjë shenjë. Prapë theva rregullin. I kërkova komisarit ta merrja në shtëpi. Atmosfera e shtëpisë do ta ndihmonte.
      Kështu ndodhi. Por sa herë ajo kthehej me kujtesën, përsëriste fjalën: 
      - Jam pa atdhe!
Doli vera dhe vjeshta arriti me ngjyrat e saj. Ishim tek baçja e shtëpisë. Gjethet kishin mbuluar barin. Ajo u ngrit nga poltroni. Hodhi shallin supeve dhe eci.
- Çfarë dite është sot- më pyeti.
- E dielë, shtator.
- Shtator? - pyeti e habitur.
- Jam në parajsë? Dhe juve iu caktoj Zoti të më gjykoni? Apo kam hyrë tek dera e më pret ferri? - tha.
- Jeni në shtëpinë time. Do kemi kohë të flasim. Nëse dëshiron, shëtisim. - iu shpjegova dhe luta.
      Shëtitëm gjysëm ore. U kthyem në shtëpi. Hymë brenda. Ajo u shtri në divan. Pas dhjetë minutash e zuri gjumi. I telefonova komisarit dhe doktorit. Në mbrëmje ishin aty. Doktori e vizitoj. Kujtesa po kthehej.
       Pas një muaji të dy shkuam tek zyra e komisarit. Gruaja ishte përmirësuar dhe në prani të doktorit nisi marrja në pyetje. Sipas procedurave të marrjes së të dhënave personale dhe arsyes pse ndodhej në këtë shtet, komisari e pyeti pse vendosi të mbytej.
- Për të mos e lënduar më shumë veten, është dhimbje e pa llogaritur të jesh pa atdhe. - Tha zonja.
      Përktheva unë. Marrja në pyetje zgjati dy orë. Në firmosje të deklaratës së saj, komisari u shpreh:
- Për shkak të rrethanave tuaja të shkruara gjatë kohës kur iu ishit në trajtim, shteti ynë vendosi të japë lejëqëndrimin këtu. Më pas ndiqen procedurat për të cilat do iu ndihmojmë ne. Uroj që jeta juaj të normalizohet dhe dua të shoh buzëqeshje në fytyrën tuaj.
      Përktheva. Zonja u ngrit dhe i dha dorën. E falenderoj. Pasi u përshëndetëm me të gjithë, dolëm nga dhoma 204.

Montag, 15. Dezember 2014

Kujtime nga ditët e vjeshtës

Tregim nga Arqile Gjata

      Ditë vjeshte me shumë ngjyra, dhe e freskët. Ndiheshim si në pranverë.
      Kam një bindje, një si parandjenjë, se stina e vjeshtës kërkon buzëqeshjen e ecurisë së jetës.
      Vjeshta ka dëshirë dhe aftësi të tregojë magjinë e rrjedhjeve të ujrave, por më shumë të zbukuroj lumenjtë.
      Nga që i kam përjetuar për disa dekada stinët, ato më kanë lënë gjurmë dhe disa dëshira që dua ti kërkoj saktësisht në stinën e vjeshtës...
      Kam dëgjuar(se sa e vërtetë është, nuk e di), se stina e vjeshtës i përket guximtarëve. Mos të keqkuptohet lexuesi, nuk është thënja ime!
      Në një libër me kurjozitete, lexova një diçka shumë interesante;
“në vjeshtë mblidhen miqtë e mirë!”
      Doja dhe unë ta provoja një kurjozitet të till...Mora guximin të ftoja për një kafe një zonjë!...


***
       Me Katerinën njiheshim dhe më parë. E kisha hasur rastësisht, ku mblidhen grupime aktivistësh të emigracionit.
       Tek ajo, gjithçka ishte në harmoni me qënien e saj si femër.
       Kishte një trup të bukur dhe elegant. Në të dallohej një hije dhe natyrë krenarije...dukej grua serjoze! E zotronte shumë mirë veten. Fliste qet dhe me një delikatesë femrore që të joshte. Ta kishte ënda ta takoje atë grua simpatike.
       Takoheshim jo shpesh...
       Ajo, ishte vënë në dijeni, që kishte dalë nga botimi vëllimi im “Qyteti që Kërkon Muzikë”.
Katerina, sa më pa nga larg, erdhë e m’u afrua! Më përshëndeti, më dha dorën me shumë kënaqësi... ma shtrëngoj aq shumë, sa që u ç’orjentova prej vështrimit zhbirues të Katerinës. Më uroj për librin dhe... vetëm kaq!
       U largua, duke marr pas vedit tërë rëndesën femërore e shumë të adhurueshme që kishte krijuar gjatë viteve të jetës së saj!


***
      Jemi në vjeshtën e dytë të vitit 2007!
      Katerina tashmë është një personazhe e mjedisit ku jetojmë.
      Doja të shkruaja për këtë grua, për Katerinën...
      Çdo njeri kërkon të shkruaj.
      Disa shkruajnë gjatë. Mua më pëlqen të shkruaj shkurt.
      Kur e kujtoj Atë, s’di pse ndihem i frymëzuar.
      Nga që, të dyve na pëlqejnë ditët vjeshtore, lam takim për një kafe!... Kafe me bisht themi ne burrat. Ka dhe kafe, që dëshëron të zgjas në kohë...sa një vjeshtë e tërë!
      Ora është 10-të i paradites. Ditë e mërkurë...Dita e Mërkur për mua është ditë e mbarë.   Dhe kur linda, e Mërkur ishte!
     Të buzëqeshur u takuam në një bar-lulishte ku shumëllojjshmëria e luleve të mrekullon dhe në harmoni me gjethet vjeshtake krijohet një tablo e këndshme...
Përsëri, ajo më zgjati dorën, ma shtrëngoj fort, shumë fort! Më shikonte me vëmendje pa iu fikur syri. Buzëqeshte aq ëmbël...sa ma trubulloi shikimin! Ula pak kokën, që mos të ndeshesha me dy sytë e saj si xixëllonja.
      Dy duart tona përqafoheshin fort me njëra-tjetrën, sikur të ishim miq prej shumë viteve.
Ajo, ndihej e përmalluar.Çudi...si kështu!?
Mu krijua përshtypja, se dhe tavolina ku ne u ulëm për të pirë kafen ishte përgatitur enkas për ne. Në sytë e mi, ajo tavolinë, dukej e vogël, sikur nuk na merte të dyve...
Katerina (mesa kisha vërejtur) ishte shumë kurajoze. Për të përthyer heshtjen time, më thotë me zë të ulët e lakonik:
       -Ai, që është burrë, buzëqeshja i shprehet në fjalë..lë melodi dhe ecën ngadalë përgjatë udhës!”
       U ndjeva ngusht!
       Ishin çaste që më vunë në pozitë tepër të vështirë...Duke pirë me dëshirë kafen e porositur prej saj, duhej, që dhe unë t’ja legjitimoja mendimin e shprehur më lartë, po aq me dinjitet sa dhe ajo.
     -Po Katerinë! Çdo gjë që jetohet pak, mbetet e shkurtër në kujtesë, por shpesh mbahet mend shumë gjatë!
Dhe ky shtrëngim i duarëve tona do të jetë kujtesa e mirënjohjes!
      Për habinë time, Katerina qeshi...
      Me pas biseda jonë mori tjetër kah.
      Unë ende gjëndesha nën peshën e vështrimit të saj. Me bishtin e syrit përgjoja në heshtje fytyrën e saj ngazëlluese...
     Do kisha brohoritur nga gëzimi kur Katerina më tha:
     - Kam dëshirë të lexoj disa vargje nga poezitë e mia.
     E përmbajta veten...Heshtje e plot! Ajo, mori frymë si me etje dhe më thotë.
     -Zotri, jetojmë në kohë jo normale! Kam mendimin, se ne këtu jemi njerëz pa atdhe...Dua të them me bindje se, Potreti ynë është një pjesë e Atdheut tonë!
      Dhe si fëmi kurajoze filloi të më lexonte disa vargje nga poezia e saj...
      “Unë di të flas/se kam fuqi të heshtë./Me mendjen time qetsoj frymëmarrjen./Aty, ku qëndron e fshehta, dua të jem!”
       Ndieva rreqethje nga këto vargje! Përmes artikulimeve të zërit të saj u ngopa me veshtrimin e sinqertë e zemërgjër të Katerinës.
      -Në këtë peisazh të bukur, që ju Katerinë më dhuruat, më lejove të shohë botën tuaj me një sy tjetër...
     -Sigurisht, diçka mbeti midis nesh, mik i ndeuar!-mu përgjigj ajo.
     Si të kapur në lak, të dy heshtëm...ishte çasti i volitshëm që ta pinim kafen që po priste buzët tona ta rufisnin.
      Më pas folëm për letërsinë që ajo e njihte shumë mirë...sidomos për përgatitjen që po bënte për botimin e një vëllimi të ri poetik.
     Gjatë gjithë bisedës kqyra me vëmendje potretin, hijeshinë e asaj gruaje.
     Ajo ishte një grua në moshë të pjekur. Krihej shumë bukur! Flokët të prera shkurt, ngjyer me merak. Tregonte mjaft e re, me fytyrë aromatike, me një tualet të lehtë...tamam si për ditë pushimi.
     Të lindte ideja, se dhe në gjumë, ajo krihej bukur.
     Pas disa minutave u ndamë shumë miqësisht. Përsëri, ajo nuk nguroj ta shpreh respektin duke ma shtrënguar dorën përsëri shumë fort...


***
     E çuditshme, prapë ditë e mërkurë!
     Pas shumë muajve thatësire e me kohë të nxehtë, si me magji qielli u mbush me re! Fillimisht qielli hodhi disa pika shiu kokërmadh, pak e nga pak shpërtheu një furi e fortë me shi.
     Katerina ndodhej në mesin e një kryqëzim të madh, midisë katër rrugëve! Shiu po e godiste pa mëshirë. Ishte krejtësish e pa përgatitur për një kohë të tillë. Nguroj një çast!..
     U nis me vrap drejt anës tjetër të rrugës..por, rrëshqet e bie në mes të rrugës, ku një karvan i tërë me automjete po nxitonin të kalonin. Sa hap e mbyll sytë një nga makinat gjëndet mbi këmbët e saja...
     Si për magji a rastësi u ndodha dhe unë disa metra larg ngjarjes!
     Bashkë me disa kalimtar e ndihmuam ...fitoj mbi një mori makinash që donin ta verbonin...
     Kur u palos mbi rrugë, nga dhimbjet e shiut iu kërcën gjymtyrët!
     E ngritëm! E vendosëm mbi një stol, në tortuarin më të afërt.
     Pa këmbë..!
     Thellë në shpirt, ndjeva një dhimbje therëse. Në heshtje provova një dashuri tragjike!
     Me zë të lartë, thirra...
     -Sa mirë! Shpëtoi, se do kishe ikur me të shumtit!


Tetor 2007